ஞாயிறு, 23 அக்டோபர், 2016

சயனைடு அருந்தி சாவை வென்ற முதல் பெண்போராளி


                  பிரித்திலால்
தினசரி பத்திரிகைகளை வாசிப்பவர்கள், சில மாதங்களுக்கு முன் ஏப்ரல் 10-ம் தேதி பினோத் செளத்ரி என்கிற விடுதலைப் போராட்ட வீரர் தனது 103-வது வயதில் கல்கத்தாவில் இயற்கை எய்தினார் என்ற செய்தியை அறிந்திருக்கக் கூடும்.
      சுதந்திரத்துக்குப்பின் வங்கதேச குடிமகனாக வாழ்ந்தாலும் மரணத்தின்போது மறுபடி இந்திய மண்ணில் சில நாட்கள் இருந்த பினோத் செளத்ரி, ‘சிட்டகாங் ஆயுதப் பறிப்பு' சம்பவத்தில் ஈடுபட்ட போராளிகளில் நம்மிடமிருந்த கடைசி வீரர். இந்திய சுதந்திரப் போராட்ட காலத்தில்வங்கத்திலிருந்து வெவ்வேறு கோட்பாடுகளின் அடிப்படையில் வெவ்வேறு அணுகுமுறைகளில் இயங்கியவர்கள் பலர். அதில் மிக முக்கியமானவர் சூரியாசென். குரு அண்ணா' என்று எல்லோராலும் அன்பாக அழைக்கப்பட்ட சூரியாசென், அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் தீரமான பல நடவடிக்கைகளை பிரிட்டீஷ் அரசுக்கு எதிராக செயல்படுத்தியதன் மூலம் வங்க மக்களிடையே ஒரு கதாநாயக அந்தஸ்துடன் உலவியவர்.
      இந்திய புரட்சிகரப் படை ( ஐ.ஆர்.ஏ.) என்ற பெயரில் ஒரு வீரம் செறிந்த இளைஞர் படை அவர் தலைமையின் கீழ் இயங்கியது. அரக்கத் தனமான பிரிட்டீஷ் இராணுவ அதிகாரிகளின் மீது தாக்குதல், ஆயுதக் கிடங்குகளைத் தாக்கி அங்கிருந்த ஆயுதங்களைப் பறித்துச் செல்லுதல், இந்தியர்களை அவமானப் படுத்தும் பிரிட்டிஷாரின் குடியிருப்புகளின் மீது தாக்குதல் என்று பல்வேறு போராட்டங்களில் ஈடுபட்டது சூரியாசென்னின் ஐ.ஆர்.ஏ. படை. அவர்களின் மிக முக்கியமான தாக்குதல்களில் புகழ்பெற்றது 1930-ம் ஆண்டு ஏப்ரல் 10-ம் தேதி நடைபெற்ற சிட்டகாங் ஆயுதப் பறிப்பு சம்பவம். அந்தப் போராட்டத்தில் பங்குபெற்றவர்களில் ஒருவர்தான் பினோத் செளத்ரி.
      ஐ.ஆர்.ஏ. -ஐ துவக்கிய சூரியாசென் 1894-ம் ஆண்டு மார்ச்-22-ம் தேதி சிட்டகாங் மாவட்டத்தில் (இன்றைய வங்க தேசத்தில் உள்ளது) போல்காலி என்ற ஊரில் பிறந்தார். அவரது தந்தை ரமணி ரஞ்சன் சென் என்பவர் ஆசிரியராகப் பணியாற்றியவர் என்பதால், சூரியாசென்னையும் ஆசிரியராக்க விரும்பி, உயர்கல்வியில் சேர்த்தார்.
      1916-ல் பெஹராம்பூர் கல்லூரியில் சூரியாசென் பி.ஏ. முடித்தார். அவர் படிக்கும் காலத்தில் இந்திய சுதந்திர வேட்கை கொண்ட ஜுஹாந்தர் குழு பற்றி அறிந்தார். ஆயுத வழி போராட்டங்களின் மீது மிகுந்த நம்பிக்கை கொண்ட ஜுஹாந்தர் குழுவின் அவ்வப்போதைய நடவடிக்கைகள் அவரை ஈர்த்தன. சந்தன்பூரிலுள்ள ஒரு ஆரம்பப் பள்ளி ஆசிரியராகப் பணியிலிருந்தாலும் அவரது மனம், சுதந்திரப் போராட்டங்களின் மீதே சுற்றிச் சுழன்றது. எனவே, தன்னோடு ஒத்த கருத்துக் கொண்ட இளைஞர்கள், குறிப்பாக பள்ளி ஆசிரியர்களை ஒருங்கிணைத்து, ஐ.ஆர்.ஏ. என்ற அமைப்பை துவங்கினார்.

      கிரேக்' என்ற பிரிட்டீஷ் காவல்துறை ஐ.ஜி. இந்தியர்களுக்கு எதிராக காட்டுமிராண்டித்தனமாக நடந்து கொள்வதில் பிரதானமானவனாய் இருந்தான். அவனுக்கு முன்பாக இந்தியர்கள்  நடந்து செல்வது கூட குற்றமாகக் கருதப்பட்டது. அப்பாவி இந்தியர்களை, அடித்துத் துன்புறுத்துவது அவனது பொழுதுபோக்காக இருந்தது. சூரியாசென்னின் முதல் குறி கிரேக்' மீதே இருந்தது. கிரேக்கைக் கொல்வதன் மூலம் மற்ற பிரிட்டீஷ் அதிகாரிகளை அச்சுறுத்த முடியுமென்று சூரியாசென் உறுதியாக நம்பினார்.
      கிரேக்கைக் கொல்வதற்கு ஐ.ஆர்.ஏ. -வில் இணைந்த இராமகிருஷ்ண பிஸ்வாஸ் மற்றும் சக்கரவர்த்தி ஆகியோரை நியமித்தார். அவர்களிருவரும் நடத்திய தாக்குதலில், கிரேக்குடன் வந்த சந்த்பூர் காவல்துறை கண்காணிப்பாளர்  இறந்தார். ஆனால், கிரேக் தப்பிவிட்டான். பிஸ்வாஸும்,சக்ரவர்த்தியும் பிடிபட்டனர். பிஸ்வாஸுக்கு தூக்கு தண்டனையும் சக்ரவர்த்திக்கு கடுங்காவல் தண்டனையும் கிடைத்தது. அன்றிலிருந்து சூரியாசென் தேடப்படும் குற்றவாளியாக, பிரிட்டீஷ் அரசின் மிக முக்கிய இலக்காக கருதப்பட்டார்.
      அவரது திட்டம் காரணமாக கிரேக் தப்பி விட்டாலும் சற்று மிரண்டு போனான் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். அந்த சம்பவத்திற்குப் பிறகு காவல் துறை அதிகாரிகள் இந்தியர்களிடம் கடுமையாக நடந்து கொள்ள யோசித்தனர். இதன் காரணமாக சூரியாசென் வங்க மக்களிடம் பிரபலமானார். அவரது இயக்கத்தில் சேர இளைஞர்கள் பலரும் துடித்தனர்.
      உயிரைத் துச்சமென மதித்து தங்களை விடுதலை வேள்வியில் இணைத்துக் கொள்ள இளைஞர்கள் பலர் முன் வந்தாலும் ப்ரீத்திலதா வதேதார் மற்றும் கல்பனா தத்தா ஆகிய இரண்டு இளம் பெண்களின் அர்ப்பணிப்பு இன்றைய சமூகம் அறிந்து கொள்ள வேண்டிய ஒன்று.
      கல்பனா தத்தா, 1913-ம் ஆண்டு ஜூலை 27-ம் தேதி சிட்டகாங் மாவட்டத்தில் போல்காலி உபாசிலா வட்டத்தைச் சார்ந்த ஸ்ரீபுர் என்கிற மிகச்சிறிய கிராமத்தில் பிறந்தார். பள்ளிக் கல்வியை சிட்டகாங்கில் முடித்து விட்டு, கல்கத்தாவிலுள்ள பெதுனே கல்லூரியில் இளங்கலை பட்டப் படிப்பு முடித்தார். படிக்கும் காலத்திலேயே ஷக்திசங் எனப்படும் மகளீர் பொதுநலக் கழகத்தில் இணைந்து பல பொதுநலப் பணிகளில் ஈடுபட்டார். ஒருசில காலம் பள்ளியில் ஆசிரியையாகப் பணியாற்றிய கல்பனாவுக்கு, சூரியாசென்னும் அவரது தோழர்களும் பங்குபெற்ற ஐ.ஆர்.ஏ. அமைப்பின் மீது பற்றுதல் ஏற்பட்டது.

      ஐ.ஆர்.ஏ. அமைப்பின் கட்டா கிராமக் கிளையில் இணைந்து விரைவிலேயே சூரியாசென்னின் நம்பிக்கைக்குரிய போராளியாக வளர்ந்தார். இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தில் ஐ.ஆர்.ஏ. நடத்திய சிட்டகாங் ஆயுதப் பறிப்பு வரலாற்றில் தடம்பதித்த மிக முக்கிய நிகழ்வாகும். 1930-ம் ஆண்டு ஏப்ரல் 10-ம் தேதி ஐ.ஆர்.ஏ.-வின் 100-க்கும் மேற்பட்ட உறுப்பினர்கள் ஐந்து குழுவாகப் பிரிந்தனர். மிகச் சரியாக அன்றிரவு பத்து மணிக்கு, ஒரு குழு கணேஷ் குப்தா தலைமையில் தம்பராவில் உள்ள ஆயுதக் கிடங்கைத் தாக்கி, அங்குள்ள ஆயுதங்களைக் கைப்பற்றினர். மற்றொரு குழு, லோக்நாத் பால் தலைமையில் சிட்டகாங்கின் இன்றைய சர்க்யூட் ஹவுசுக்கு அருகே இருந்த ஆயுதக் கிடங்கைத் தாக்கினர்.
      ஒரு குழு பிரிட்டிஷார் அதிகம் புழங்கும், யூரோப்பியன் கிளப்பைத் தாக்கியது. மற்றொரு குழு நங்கல் கோட் மற்றும் தாம் இரெயில் நிலையத்தில் இருந்த தொழில்நுட்பத் தொடர்புகளைத் துண்டித்து இரயில் போக்குவரத்தை ஸ்தம்பிக்கச் செய்தது. மேலும் ஒரு குழு சிட்டகாங் நகரெங்கும் தங்களது தாக்குதல் நோக்கம் பற்றியும் தேச விடுதலைக்கான அவசியம் குறித்தும் விளக்கிய துண்டறிக்கைகளை விநியோகித்தது. கல்பனா தத்தா தலைமையிலான ஒரு குழு  தொலை தொடர்புகளை, வெற்றிகரமாகத் துண்டித்தது. கிட்டதட்ட இரண்டு நாட்கள் பிரிட்டிஷ் அரசு செயலிழந்து போனது.
      அனந்த் சிங் மற்றும் கணேஷ் குப்தா ஒரு வண்டியிலும், சூர்யா சென் மற்றொரு வண்டியிலும் ஆயிரக்கணக்கான ஆயுதங்களை அள்ளிச்சென்றனர். வெறியுடன் அலைந்த பிரிட்டிஷ் படை சூர்யா சென்னும் அவரது தோழர்களும் மறைந்திருந்த ஜலாலாபாத் மலைப்பகுதியை சுற்றி வளைத்தது. சூர்யா சென், கல்பனாதத்தா மற்றும் முக்கிய தலைவர்கள் தப்பிவிட்டனர். ஒரு சில தொண்டர்கள் கைதானார்கள்.
      கல்பனா தத்தா பலபகுதிகளில் சுற்றி திரிந்துவிட்டு இறுதியாக 1933 ஆம் வருடம் பிடிபட்டார். கடுமையான சிறைவாசத்துக்குப்பிறகு 1939 ஆம் ஆண்டு விடுதலை செய்யப்பட்டார். 1940=இல் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் இணைந்தார். 1943 ஆம் ஆண்டு அன்றைய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பொதுச்செயலராக இருந்த பூரன் சந்த் ஜோஷியை மணந்தார். 1995-இல் இறந்து போன கல்பனா தத்தாவுக்கு சந்த் மற்றும் சூரஜ் சந்த் என்று இரண்டு மகன்கள். சந்த்-இன் மனைவி மானினி எழுதிய do and die நூல் சிட்டகாங் ஆயுதபறிப்பு சம்பவம் பற்றியது.
      பிரிட்டிஷ் படையை மேலும் அச்சுறுத்துவதற்காக தேவி பிரச்சாத் குப்தா, மனோரஞ்சன் தாஸ், சுதேஷ் ராய், பானிந்திர நந்தி, சுபோத் சௌத்ரின் ஆகியோர் ஐரோப்பிய குடியிருப்புகள் மீது சரமாரியாக தாக்கினர். இரு தரப்பிலும் உயிரிழப்பு ஏற்பட்டது. சுபோத் சௌத்ரி, பானிந்திர நந்தி கைது செய்யப்பட்டனர் ஏனையோர் கொல்லப்பட்டனர். ஐ.ஆர்.ஏ வின் மற்றொரு முக்கியமான தாக்குதல் பஹர்தலி கேளிக்கை விடுதி தாக்குதல்' ஆகும். அந்த கேளிக்கை விடுதியில் இந்தியர்களுக்கும், நாய்களுக்கும் அனுமதியில்லை' என்று ஒரு அறிவிப்பு பலகையை திமிர் பிடித்த பிரிட்டிஷ் பிரஜைகள் வெளியே தொங்கவிட்டிருந்தனர். அதைக்கண்டு ஐ.ஆர்.ஏ.வின் தீரமிக்க வீராங்கனையாக விளங்கிய பிரித்தீலால் வதேதார்க்கு குருதி கொதித்தது.
      1911 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 5-ந்தேதி சிட்டகாங் மாவட்டம் தால்காட் கிராமத்தில் பிறந்த பிரித்திலால் வதேதாரின் தந்தை நகர நிர்வாக அலுவலகத்தில் ஊழியராக பணிபுரிந்தார். பிரித்திலால், கல்பனா தத்தாவின் பள்ளித்தோழி. படிக்கும் காலத்தில் அவரது பிரியத்துக்குரிய ஆசிரியை உஷா டேராணி லக்குமிபாயின் வீரமிக்க வரலாற்றை உணர்ச்சிப்பூர்வமாக அடிக்கடி சொல்லி வந்தார். அதுவே அவர்  ஐ.ஆர்.ஏவில் இணைய காரணமாயிற்று. சிட்டகாங் ஆயுத பறிப்பு சம்பவத்துக்குப்பிறகு இயக்கம் தோய்வடைந்து விடவில்லை என்பதை உணர்த்தும் விதமாக, பஹர்தலி கேளிக்கை விடுதி தாக்குதலை பிரித்திலால் திட்டமிட்டார்.
      1932 செப்டம்பர் மாதம் 23-ந்தேதி பிரித்திலால் பஞ்சாபி ஆண் வேடம் புனைந்தார். அவரோடு காளிசங்கர் ராய், பிரபுல்ல தாஸ், பினேஷ்வர் ராய், சாந்தி சக்கரவர்த்தி ஆகியோர் வேட்டி சட்டையிலும், மகேந்திர சௌத்ரி, சுஷில் டே, பன்னா சென் ஆகியோர் லுங்கி சட்டையிலுமாக தனித்தனி குழுவாக நான்கு புறத்திலும் விடுதிக்குள் நுழைந்தனர். பிரிட்டிஷ் போலிஸ் எதிர்பாராத தருணத்தில் தங்கள் தாக்குதலை நடத்தினர். திருப்பி போலிசாரும் சுட அதில் ஒரு குண்டு பிரித்திலால் மீது பாய்ந்தது. அவர் நகரமுடியாத அளவுக்கு இரத்தம் வெளியேற எப்படியோ தவழ்ந்து சென்று ஒரு இடத்தில் மறைந்துகொண்டார், மற்றவர்கள் தப்பிவிட்டனர். மிகப்பலவீனமான நிலையில் இனி தன்னால் தப்பிக்க முடியாது என்று முடிவு செய்த பிரித்திலால் பிரிட்டிஷாரிடம் மாட்டிக்கொள்ளக் கூடாது என்ற உறுதியில் தயாராய் வைத்திருந்த சயனைட் அருந்தி மரணமுற்றார்.
      ஒரு இரவு முழுவதும் பனியில் கேட்பாரற்றுக் கிடந்த அவரது உடல் மறுநாள் காலையில்தான் கண்டெடுக்கப்பட்டது. உடற்கூறு சோதனையில்தான் அவர் சயனைட் அருந்தி இறந்தது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. இந்திய சுதந்திர வரலாற்றில் எத்தனையோ பேர் தங்கள் இன்னுயிரை துச்சமென தூக்கி எறிந்திருக்கின்றனர். இருப்பினும் சயனைட் அருந்தி உயிர்விட்ட முதல் வீராங்கனை பிரித்திலால்தான்.

      ஐ.ஆர்.ஏ வின் பிற உறுப்பினர்கள் வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் பிடிபட்டாலும், சூர்யா சென் மட்டும் பால்காரராக, கூலித்தொழிலாளியாக, இஸ்லாமியராக பல்வேறு வேடங்களில் சுற்றித்திரிந்தார். கடைசியில் நேத்ரா சென் என்ற பணத்தாசைப் பிடித்த கருங்காலி ஒருவன் 10,000 ரூபாய்க்கு ஆசைப்பட்டு, அவரை காட்டிக்கொடுத்துவிட்டான். சூர்யா சென்னின் மீது அதீத பாசம் கொண்ட அவரது தொண்டர்களில் ஒருவர், நேத்ரா சென்னின் வீட்டுக்குள் நுழைந்து அவனது மனைவியின் கண்ணெதிரிலேயே, அவனது கழுத்தை அறுத்துக் கொன்றுவிட்டார். இதில் நெகிழ்ச்சியான விஷயம் என்னவென்றால் நேத்ரா சென்னின் மனைவி அவனுக்கு சூர்யா சென்-ஐ காட்டிக்கொடுத்ததற்காக அறிவிக்கப்பட்ட பரிசு பணத்தை, கையால் தொடக்கூட மறுத்துவிட்டதோடு நேத்ரா சென்-ஐ கொன்றவரை போலீசாருக்கு அடையாளம் காண்பிக்கவும் மறுத்துவிட்டார். இறுதிவரை அவர் யாரென்பது நேத்ரா சென்னின்  மனைவியைத் தவிர வேறு யாருக்கும் தெரியாது. வங்கத்தின் தவப்புதல்வன் சூர்யா சென் எங்கள் மூத்த சகோதரர் அவரைக்கொன்றவனை என்னாலும் மன்னிக்க முடியாது என்று நேத்ரா சென்னின் மனைவி பகிரங்கமாகவே அறிவித்துவிட்டார்.
      சிறைக்கொடுமைகளில் மிக மோசமாக சித்திரவதைப்பட்டவர்களின் பெயர்கள் பட்டியிலிடப்பட்டால், சூர்யா சென்னின் பெயர் பிரதான இடம் பிடித்திருக்கும். அவர் மீது கொண்ட அடங்காத ஆத்திரம் காரணமாக அவரது பற்களை சுத்தியால் அடித்து உடைத்தனர்.அவரது விரல் நகங்கள் பிடுங்கப்பட்டன. எலும்பு மற்றும் நரம்புகள்  உடைக்கப்பட்டன. நீதிமன்றத்தில் தூக்கு தண்டனை விதிக்கப்பட்டு அது நிறைவேற்றப்பட்ட தினமான ஜனவரி 12, 1934 அன்று அவர் தூக்கு மேடைக்கு நடந்தும் வரும் நிலையில் இல்லாததால், தரதரவென இழுத்து வந்து தூக்கிலிட்டனர்.அதன் பிறகும் வெறி அடங்காத அவர்கள், அவரது உடலை இரும்பு பெட்டியில் வைத்து பூட்டி கடலில் தூக்கி எறிந்தனர்.
      இறப்பதற்கு சில நாட்களுக்குமுன் தன் நண்பருக்கு சூர்யா சென் அனுப்பிய கடைசிச்  செய்தியில் மரணம் என் கதவைத் தட்டுகிறது. ஆனால் என் மனமோ சுதந்திரக்காற்றைத் தேடி வெளியே அலைகிறது. எனக்கு ஒரு கனவு தோன்றுகிறது. அது தங்கமான கனவு. இந்தியா விடுதலைப் பெறும் பொன்னான கனவு. தோழர்களே அந்தக் கனவை நோக்கி உங்கள் பாதங்களை உறுதியாக வையுங்கள். அதை ஒரு நாள் நிச்சயம் கண்டடைவீர்கள்என்று குறிப்பிட்டிருந்தார்.

      நாம் இன்று சுவாசிக்கும் சுதந்திரக்காற்றில், அவர்களின் கதறல்களும், ஓலங்களும்  கலந்து எம்மைப் பதறச்செய்கின்றன. கருத்துக்குருடர்களால் அவர்களது வலிமிகுந்த உயிர்க்கசிவை ஒரு போதும் உணரமுடியாது...
              நன்றி  "காக்கைச் சிறகினிலே ஆகஸ்ட் 2013

திங்கள், 22 ஆகஸ்ட், 2016

ரேமுண்டோ கிளேசியர்

கலகக்கார கலைஞர்கள் -8

            

               சிறுகுழந்தைகள் கூட்டம் மிகுந்த சூழல்களில் தொலைந்து போவதும், பின்னர் பதற்றத்துடன் கண்டுபிடிக்கப்படுவதும் அனேகமாக எல்லோரது வாழ்விலும் ஏதோ ஒரு தருணத்தில் நிகழ்கிற சம்பவம்தான். தொலைந்து போனவர்கள் திரும்பவே இல்லை என்றால் அந்த துயரத்தை யாரால் தாங்கிக் கொள்ளமுடியும்? அதுவும் நல்ல வாலிபமான வயதில், ஒரு குடும்பத்தை தாங்கி நிற்கின்ற பொறுப்பில், சமூகத்தின் சொத்தாக விளங்கும் கலைஞனாகவோ, இலக்கியவாதியாகவோ இருந்துவிட்டால் எப்படியான இழப்பாக இருக்கும்?
               தென் அமெரிக்க நாடான அர்ஜென்டினாவில் 1976 க்கும் 1983க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் இப்படியாக தொலைந்து போனவர்களின் எண்ணிக்கை 30000 க்கும் மேற்பட்டவர்கள் என்கிறார்கள். மேற்கண்ட காலகட்டத்தில் அர்ஜெண்டினாவை ஆண்டுவந்த இராணுவ ஆட்சியாளர்களை எதிர்த்து வந்த சிந்தனையாளர்கள், இடதுசாரிகள், கலைஞர்கள், இலக்கியவாதிகள் என பலரும் இதில் அடங்குவர். ஆவணப்பட மற்றும் திரைப்பட இயக்குனர் ரேமுண்டோ கிளேசியரும் அதில் ஒருவர்.

வியாழன், 21 ஜூலை, 2016

பெயரில் என்ன இருக்கிறது?!

பண்டைய ரோமானியர்களின்
பெயர் சூட்டு விழாவும்  பெயரீட்டு முறையும்
வெளியீடு: முகிலன் பதிப்பகம்
                              அடையாறு, சென்னை-20
பேசிட:      96002 44444, 044-24410248
மின்னஞ்சல்: marudurar@yahoo.com
பக்கங்கள்: 136
விலை: ரூ.80/-

      பெயரே இல்லாமல் மனித சமூகம் இத்தனை ஆண்டு காலம் வாழ்ந்திருந்தால் என்னவாக ஆகியிருக்கும்? மனிதர்கள் என்கிற இனமே இல்லாமல் போயிருக்கும்.. நமக்கென்று ஒரு வரலாறு உருவாகியிருக்காது.. அறிவியல் தொழில் நுட்ப வளர்ச்சி என்ற ஒன்று நிகழ்ந்திருக்காது.. ஏனெனில் மனிதர்கள் என்கிற உயிரினத்துக்கே பெயர் சூட்டும் வழக்கம் இல்லாவிடில்.. நாம் எங்கே இயந்திரங்கள், உபகரணங்கள், வேதியல் தனிமங்கள், உயிரியல் உன்னதங்கள் ஆகியவற்றை வேறுபடுத்தி   பெயரிட்டிருப்போம்..? ஆக பெயர் என்பது வெறுமனே அடையாளம் மட்டுமல்ல.. அது கண்டுணர்தலின் துவக்கம். பெயரிடுதலின் வரலாற்றை ஆய்வதென்பது ஒரு சுவாரசியமான தேடல்.. அத்தகைய சுகமான அவசியமான தேடலை தனது ‘பண்டைய ரோமானியர்களின் பெயர் சூட்டு விழாவும்  பெயரீட்டு முறையும்’ நூலின் மூலம் நம்மையும் அழைத்துக்கொண்டு செய்திருக்கின்றார் மருதூர் அரங்கராசன் அவர்கள்...

      பெயர்கள் குறித்த அதிதீவிரமான சிந்தனை எனக்குள் உண்டு. உலகக் கால்பந்து போட்டிகளைப் பார்க்கும் போது இத்தாலிய அணியின் வீரர்களின் பெயர்கள் மனதுக்கு சற்று ரம்யமாக, நெருக்கமாக இருப்பதை பல நேரம் உணர்ந்திருக்கிறேன்  
     
                  பெயர்-சொல்

பெயரில் என்ன இருக்கிறது
என்று சொன்னாலும்
இன்னொருவரின் பெயர்
                  நன்றாக இருக்கும்போது
அதிருப்தி எழுகிறது
நம் மீது சுமத்தப்பட்ட பெயர் மீது......

     ............பெயர்களை மறப்பவர்கள்
     நினைவைச் சுண்ட நெற்றி சுருக்கி
          ‘சே... நல்ல பேருப்பா...' என்று
     புலம்புகையில்  தோன்றுகிறது
         ‘எல்லோரும் மறக்கட்டும் என் பெயரை...'

 -கல்கியில் பிரசுரமான என்னுடைய கவிதை வரிகள், அந்த எண்ணங்களின் வெளிப்பாடே.. எனவே கூடுதலான அதீத ஆர்வம் இந்த நூலை பார்த்தவுடனே எனக்குள் கிளர்ந்தது. இயல்பிலேயே வரலாற்றை அதிகம் வாசிக்கும் பழக்கமுள்ள எனக்கு இந்த நூல் அரிதாகக்  கிடைத்த பரிசு..
      தலைப்பில் பண்டைய ரோமானிய .. என்று ஒரு புள்ளியில் குவிக்கும் தன்மை இருந்தாலும் நூலாசிரியர், உலகம் தோன்றியதிலிருந்து துவங்கி, சைகை மொழி, எழுத்து, பெயரிடுவதற்கான அவசியம் என ஒழுங்கான வரிசையில் நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறார். தனித்த பெயர்களை உருவாக்கும் முன் எப்படி ஒவ்வொருவரும்  அடையாளப் படுத்தப்பட்டிருப்பார்கள் என்பதை தனக்கே உரிய மெல்லிய நகைச்சுவை உணர்வில் அனுமானமாய் சொல்லியிருப்பது அழகு...
      ஒரு தமிழ் உணர்வாளர் வரவு செலவு கணக்கை எழுதினால் அதிலும் பீறிட்டெழும் மொழி உணர்வை எப்படியாகிலும் நுழைத்திட முயலுவாரோ அது போல இன்றைய கனிமொழிகளின் குழந்தைகளுக்கு இடப்படும் வடமொழிப் பெயர்கள் குறித்த ஆதங்கத்தை தனக்கே உரிய அறச்சீற்றத்தோடு பதிவு செய்திருக்கிறார்.
      அதே சமயம் அவருள் உலவும் தமிழறிஞர், வரலாற்றுச் செய்திகளை தரும்போதும் சர்க்கரைப் பொங்கலின் நடுவே தட்டுப்படும் முந்திரியைப்போல  கூடவே தமிழிலக்கியங்களை தருவது அத்தனை சுகமான சுவை. இறையனார் அகப்பொருளின் உரை எப்படி வழிவழியாக பரிமாறப்பட்டது என்பதைச் சொல்லும் இடம் அதற்கான உதாரணம்.
      ரோம் என்னும் பெயர் எப்படி வந்திருக்கும் என்பதற்கான அவரது அலசல் பல புதிய விஷயங்களை நமக்கு தந்தபடியே செல்கிறது. இதுநாள் வரை ரோமுலஸ் புராணக்கதையை மட்டும்தான் அதற்கான காரணம் என நான் நம்பியிருந்தேன். எனது ‘பழம் பெருமை பேசுவோம்’ ( விகடன் வெளியீடு ) நூலில் அந்த முழுக் கதையும் அத்திப்பழம் பற்றியக் கட்டுரையில் உள்ளது. (ரோம் சாம்ராஜ்யத்தை  ஆண்டுவந்த நியுமிட்டர் என்ற அரசனின் மகள் ரியோ சில்வியா. நியுமிட்டரின் சகோதரன் அமோலியஸ் தந்திரமாக நியுமிட்டரைக்கொன்று ஆட்சியை பிடித்துவிடுகிறான். கொடுங்கோலனான அமோலியஸ் தனக்கு எதிராக அரசக்குடும்பத்தின் எந்த ஆண் வாரிசும் வந்துவிடக்கூடாது என்பதில் மிக கவனமாக இருக்கிறான்.
      அந்த சமயத்தில் ரியோ சில்வியா தான் வணங்கும் மார்ஸ் என்னும் தெய்வத்தை வணங்கி கன்னியாக இருக்கும் போதே கருத்தரிக்கிறாள். ரொமுலாஸ் மற்றும் ரெமுஸ் என இரண்டு ஆண் மகன்களை பெற்றெடுக்கிறாள். அமுலியாஸ் அந்த குழந்தைகள் இருவரையும் கொன்றுவிடும்படி கட்டளை இடுகிறான். ஆனால் எப்படியோ அவனது கண்களுக்குப்படாமல், தனது குழந்தைகளை ஒரு பேழையில் வைத்து ஆற்றில் மிதக்கவிடுகிறாள். அந்த பேழை மெல்ல ஒரு கரையில் ஒதுங்குகிறது. கிட்டத்தட்ட நம்ம மகாபாரதக் கதை மாதிரியான கதை) இது புராணம் சார்ந்தது ஆனால் அதிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட பல பொருத்தப்பாடுகள் உள்ள சரித்திரச் சான்றுகள், கிரேக்க மொழியில் அர்த்தம் நிறைந்த அந்த சொல்லின் மகத்துவம் என பல்வேறு புதிய செய்திகளை மின்னல் வெட்டு போல அடுக்கிக்கொண்டே போகிறார்.
      பெயர் பதிவுகளை செய்த சீசர் அகஸ்டஸ் பற்றி நாம் அட! என வியந்து கொண்டிருக்கும்போதே ஆதரவற்ற குழந்தைகளைப் பற்றியும் பதிவை செய்த மார்க்கஸ் ஔரெலியஸ் பற்றிய செய்தியை அடுத்த வரிகளில் தந்து திகைப்படைய செய்கிறார். செய்திகளை அள்ளித்தருவதில் அவர் எந்த ஒளிவு மறைவு தந்திரத்தையும் செய்வதே இல்லை. மடைதிறந்த வெள்ளம் போல் அது பாய்ந்து கொண்டே இருக்கிறது.
      ரோமானியரின் பெயர் சூட்டு விழா பலிச்சடங்கு ஆகியவற்றை குறிப்பிடும்போது தமிழ்க் கலாச்சாரத்துக்கும் அவர்களுக்குமான பல ஒற்றுமைகளை, பிரித்து பிரித்து விளக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லாமல் உள்வாங்க முடிகிறது. பெயரிடுதலின் பல வேறுபாடுகளை அழகாக நமக்கு எளிமையான உதாரணங்களுடன் விளக்குகிறார். குறிப்பாக ரோமானிய ஆண்பால் பெண்பால் பெயர் வித்தியாசங்களை இனி நாம் எளிதாக அடையாளம் காண இயலும் விதத்தில் சுலபமாக பதிவு செய்திருக்கின்றார். பலியிடப்படும் மிருகத்தின் தியாகத்தை மறக்காத நன்றி உணர்வுடன் தம் குழந்தைகளுக்கு பன்றி என்று பொருள்படும் பெயர்களை சூட்டும் ரோமானியர்களின் பண்பு வியப்புக்குரியது. நாம் தின்றுவிட்டு அதனை வசவு சொல்லாக அல்லவா பயன்படுத்துகிறோம்? ரோமானியப் பெயர்களின் தொகுப்புப் பட்டியலை இணைத்திருப்பது சிறப்பு..
      ஒவ்வொரு மொழியிலும், ஒவ்வொரு தேசத்திலும், ஒவ்வொரு இனத்திலும் புழங்கி வரும் இப்படியான பெயர்கள் பற்றிய ஆய்வும் அறிதலும் அவசியமான ஒன்று. இன்னும் பேசமாட்டாரா என்று நினைக்கும் நேரத்தில் பேச்சை முடித்துவிடும் சாமர்த்தியமும் பழக்கமும் உள்ள மருதூரார், இன்னும் கொஞ்சம் எழுதியிருக்ககூடாதா என்று எண்ணும் சமயத்தில் நூலை முடித்துவிட்டார்.. இது மருங்கூர் கண்ணன் சொன்னது போல அவரது எழுத்துப்பணியில் புதியதொரு பயணம்..உண்மையில் அவர் பெயர் சொல்லும் புத்தகம் ..
                  
            


ஞாயிறு, 3 ஜூலை, 2016

இந்திய ஆவணப்பட உலகின் அடையாளம் - ஆனந்த் பட்வர்த்தன்

கலகக்கார கலைஞர்கள்-7
                             

                              இந்திய ஆவணப்பட உலகின் அடையாளம்
                                                            ஆனந்த் பட்வர்த்தன்
              
               , பார்வையாளர் அரங்குகளோ இல்லாத சூழலில் அம்மாதிரியான முயற்சிகள் தற்கொலைக்கு ஒப்பானதாகவே கருதப்பட்டன.  இன்றைய அறிவியல் வளர்ச்சி யுகத்தில் சிடி, டிவிடிக்கள் மற்றும் கையாளுவதற்கும் வாங்குவதற்கும் உரிய எளிய ரக கேமராக்கள் வந்த பிறகு குறும்படங்களின் வருகை அபரிமிதமாக இருக்கின்றது. குறும்படங்களை மக்களிடம் சேர்ப்பதற்கான ஊடகங்களும் இன்று பெருகி வருகின்றன. ஆனால் ஆவணப்படங்களின் நிலை இன்றைக்கும் அத்தனை ஆரவாரமானதாக இல்லை.
ஃபிலிம் கேமராக்களின் ஆதிக்கம் இருந்த வரை மாற்று சினிமாக்கள் குறித்த முயற்சிகள் குறைவாகவே இருந்தன. எவ்வித லாபம் ஈட்டும் வணிகரீதியான சாத்தியக்கூறுகளோ
               குறும்படங்கள் எடுப்பவர்களில் பெரும்பாலோர் தங்களது திரையுலக பிரவேசத்துக்கான விசிட்டிங் கார்டுகளாக அவற்றை கருதுவதால், அந்த எதிர்பார்ப்புகளின் அடிப்படையில் வித்தியாசமான நவீன முயற்சிகள் சமகாலத்தில் நடந்து கொண்டே இருக்கின்றன. அதற்கான அங்கீகாரத்தை ஓரளவுக்காவது அவர்கள் பெற்றுவிடுகின்றனர். ஆவணப்படங்கள் எடுப்பது ஒரு தன்னார்வத் தொண்டு போன்றதுதான். பொருளாதார ரீதியான ஒத்துழைப்போ கலாப்பூர்வமான வரவேற்பையோ ஆவணப்பட இயக்குனர்கள் எதிர்பார்த்து இயங்க முடியாது. இந்த சூழலில் ஒரு வரலாற்றை பதிவு செய்வது, ஒரு நிகழ்வை பதிவு செய்வதென்பதே மிகப்பெரிய சவாலாக இன்றைக்கும் இருக்கின்ற வேளையில், கிட்டத்தட்ட நாற்பது வருடங்களாக சர்ச்சைக்குரிய பிரச்சினைகளை அதிகாரத்தின் எதிர்தளத்தில் நின்றுகொண்டு ஆவணப் படங்களை தருவதற்கு அசாத்திய துணிச்சல் தேவை. இந்தியாவின் ஆனந்த் பட்வர்த்தனை அப்படியான துணிச்சல் மிக்க கலைஞராக நாம் அடையாளம் காணலாம்.
               மகராஷ்டிராவில் 1950 ஆம் வருடம் பிறந்த ஆனந்த் பட்வர்த்தன் 1970 ஆம் வருடம் மும்பை பல்கலைக்கழகத்தில் பி.ஏ. ஆங்கில இலக்கியத்தை முடித்தார். அதற்குப்பிறகு அமெரிக்காவின் பாஸ்டனில் உள்ள புகழ்பெற்ற பிராண்டெஸ் பல்கலைக்கழகத்தில் சமூகவியலில் இளங்கலை படிக்க 1972-ஆம் ஆண்டு ஸ்காலர்ஷிப் கிடைத்தது. அமெரிக்காவின் முதல் யூத நீதிபதியான லூயிஸ் பிராண்டெஸ் உருவாக்கிய அந்த பல்கலைக்கழகத்தில் அமெரிக்காவின் பிரபலமான பலர் படித்திருக்கிறார்கள். ஆனந்த் பட்வர்த்தன் அமெரிக்காவில் படித்துக்கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில்தான் வியட்னாம் மீதான அமெரிக்க யுத்தத்தை  எதிர்த்து அமெரிக்காவிலேயே இயக்கங்கள் தோன்றி மிகப்பெரிய போராட்டங்கள் நிகழ்ந்த நேரம். இயல்பிலேயே சமூகப் பிரச்சினைகள் மீது ஆர்வம் கொண்ட பட்வர்த்தன் அப்போராட்டங்களினால் ஈர்க்கப்பட்டார். போரின் விளைவாக ஏற்பட்ட கொடூரமான உயிரிழப்புக்கள், அப்பாவி மக்கள் அநாதரவாக அலைக்கழிக்கப்பட்ட துயரம், பணியின் நிமித்தமாக இராணுவ வீரர்கள் மனசாட்சிக்கு எதிராக செயல்படவேண்டிய அவலம் ஆகியன குறித்த பரந்துபட்ட பார்வை அவருக்கு அங்கேதான் கிடைத்தது.
               அமெரிக்காவிலிருந்து இந்தியா திரும்பியதும் அடித்தட்டு மக்கள் சமூகத்துக்காக  எதையேனும் செய்யவேண்டும் என்கிற பேராவல் அவரை முன்னகர்த்திக்கொண்டே இருந்தது. படிப்பறிவு இல்லாதவர்களுக்காக எழுத்தறிவூட்டும் இயக்கங்களில் அவர் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டார்.
               அதே சமயம் இந்தியாவெங்கும் பரவிக்கிடந்த ஊழலை எதிர்த்து ஜெயப்பிரகாஷ் நாரயணன் நடத்திய அறப்போராட்டங்கள் மீது அவரது கவனம் திரும்பியது. பீகாரில் நடந்த ஊழல் எதிர்ப்பு இயக்க நடவடிக்கைகளில் அவர் ஈடுபடத்துவங்கினார். அந்த போரட்டங்களின் போது நடந்த நிகழ்வுகளை புகைப்படம் எடுக்க தன் நண்பரிடமிருந்து ஒரு கேமராவை வாங்கினார். அதனையே ஒளிப்பதிவாக செய்தால் என்ன என்ற எண்ணம் அவருள் ஓடியது.
                அவர் ஒரு ஆவணப்படம் எடுக்க வேண்டும் என்றோ, தொடர்ந்து அந்தத் துறையில் இயங்கவேண்டும் என்றோ திட்டமிட்டு அதனை செய்யவில்லை. உண்மையில் அன்றைக்கு இருந்த சூழலில் ஒரு கேமாரவை வைத்துக்கொண்டு அசாதரணமான நிகழ்வுகளை படம் பிடிப்பதும் அத்தனை எளிதான காரியமும் இல்லை. பதுங்கி, பதுங்கி ஒரு ஆயுதப் போராட்டக்காரனைப் போல செயல்படவேண்டிய நெருக்கடிதான் நிலவியது. இருப்பினும் வரலாற்று ரீதியாக  அதனை பதிவு செய்வது அவசியம் என அவர் கருதினார். அப்படியாக அவர் தனது நண்பர் பிரதீப் கிருஷ்ணன் உதவியோடு எடுத்த ஒளிப்படத்துண்டுகளை ஒருங்கிணைத்து உருவாக்கிய waves of revolution தான் அவரது முதல் ஆவணப்படம். கிராந்தி கா தரங்கெயின் என்ற தலைப்பிடப்பட்டு வெவ்வேறு லேப்களில் 30 நிமிடங்கள் ஓடக்கூடியதாக ரகசியமாக படத்தொகுப்பு செய்யப்பட்டது.
               உருவாக்குவதற்கே இத்தனை சிரமப்பட்ட சூழலில் அதனை திரையிட எத்தனை சிரமப்பட்டிருப்பார்கள் என்பதை சொல்லத் தேவையில்லை. வெளிநாட்டில் வசிக்கும் இந்தியர்கள் அந்த படத்தை காண வேண்டும் என்பதற்காக பகுதி, பகுதியாக பிரிக்கப்பட்டு பின்னர அயல்நாடுகளுக்கு சென்றபிறகு மீண்டும் ஒன்று சேர்த்து அதற்குப்பிறகு திரையிட்டார்கள்.
               அதற்குப்பின் நெருக்கடி நிலை பிரகடனம் செய்யப்பட்ட போது சிறையில் வைக்கப்பட்ட அப்பாவி மக்கள் சந்தித்த துயர நிலைகள் குறித்து zameer ke bandi ( prisoners of conscience)  என்ற ஆவணப்படத்தை மிகுந்த சிரமங்களுக்கு இடையில் எடுத்தார். 1975 ஜூன் முதல் 1977 மார்ச் வரையிலான காலகட்டத்தில் இந்த படம் எடுக்கப்பட்டாலும்   1978 ஆம் ஆண்டுதான்  இப்படம் வெளிவரும் சூழல் வாய்த்தது. இந்த படத்தில்தான் அவருக்கு முதல் சர்வதேச விருது கிடைத்தது. 1982-இல் இங்கிலாந்தில் நடைபெற்ற சர்வதேசபட விழாவில் டைன் விருது வழங்கப்பட்டது.
               தனது ஆவணப்பட முயற்சிகளுக்கு வலுவான தொழில்நுட்ப கல்வி வேண்டும் என்பதற்காக கனடாவில் உள்ள மெக்கில் பல்கலைக்கழகத்தில் ஊடகவியல் துறையில் முதுகலைப்பட்டம் பெற சேர்ந்தார். 1980 ஆம் வருடம் ஏப்ரல் 16இல் கனடாவில் அகதிகளாக வசித்த ஆசியாவைச் சேர்ந்த பண்ணைத் தொழிலாளர்கள் தங்கள் உரிமைகளைப்பெற வேண்டி மிகப்பெரிய போராட்டம் ஒன்றை நடத்தினார்கள். அந்த போராட்டத்தின் பின்னணி குறித்து பதிவு செய்து  A time to Rise  என்கிற ஆவணப்படத்தை எடுத்தார். இந்த படத்துக்கும் டைன் விருது மற்றும் ஜெர்மனியில் உள்ள லிப்சிக் நகரில் நடைபெற்ற ஆவணப்பட விழாவில் வெள்ளி புறா விருதும் வழங்கப்பட்டன.
               சர்வதேச அளவில் அவரது படங்கள் விருது பெற்றாலும் அவரது ஹமாரா ஷாஹர் ( Bombay our city)  என்கிற ஆவணப்படம்தான் அவரை இந்தியாவெங்கும் பரவலாக அறியச்செய்தது. 75 நிமிடங்கள் ஓடக்கூடிய அந்த படம் மும்பையை அழகுப் படுத்தும் நோக்கில் மும்பையின் பாதி மக்கள் தொகையாக விளங்கிய நடைபாதை வாசிகளை அப்புறப்படுத்தும் அதிரடித் திட்டத்தின் விளைவாக அவர்களது எதிர்காலம் கேள்விக்குறியான துயரத்தை பதிவு செய்தது. இந்த படத்துக்காக அவருக்கு தேசிய விருது வழங்கப்பட்டது.
               இந்த படத்திலிருந்துதான் அவரது சட்டப் போராட்டம் துவங்கியது. தேசிய ஒளிபரப்பில் தனது ஹமாரா ஷாகர் படத்தை திரையிட அனுமதி கேட்டபோது மறுக்கப்பட்டது. அதற்கான காரணமும் தெரிவிக்கப்படவில்லை. வேடிக்கை என்னவென்றால் ஹாங்காங் மற்றும் ஸ்வீடனில் நடைபெற்ற திரைப்பட விழாக்களில் திரையிட இந்த படம் தேசிய திரைப்பட வளர்ச்சிக்கழகத்தால் தேர்வு செய்யப்பட்டிருந்தது. எனவே அவர் நீதி மன்றத்தை நாடினார். மும்பை உயர்நீதிமன்றம் ஒளிபரப்ப உத்தரவிட்டது. அதனை எதிர்த்து உச்ச நீதி மன்றம் சென்றார்கள். அங்கும் பட்வர்த்தனுக்கு சாதகமாக தீர்ப்பு கிடைத்தது. அதன் தீர்ப்புப்படி தூர்தர்ஷனில் நான்கு வருட போராட்டத்துக்குப் பின் ஒளிபரப்பானது.
               அதற்குப்பிறகு அவர் எடுத்த In memory of Friends பஞ்சாப்பில் நடந்த மதம் சார்ந்த உள்நாட்டுக் கலவரங்களை அடிப்படையாக கொண்டு எடுக்கப்பட்டது. இந்த படத்தையும் ஒளிபரப்ப நீதிமன்றம் வரை சென்று அங்கு பெற்ற உத்தரவின் அடிப்படையிலேயே 1996 இல் ஒளிபரப்பானது.
               அயோத்தி பிரச்சினையின் போது நடந்த கலவரங்களை மையமாகக் கொண்டு அவர் எடுத்த கடவுளின் பெயரால் ( Ram ke Naam)' என்ற படத்தினால் பல எதிர்ப்புகளை அவர் தாங்க வேண்டியிருந்தது. அதனை திரையிட பல இடங்களில் தடைகள் ஏற்பட்டன. கேரளாவில் மலப்புரம் மாவட்டத்தில் பொது அரங்கில் திரையிட மாவட்ட நிர்வாகம் அனுமதிக்கவில்லை. அதனை எதிர்த்து கேரள சிந்தனையாளர்கள் போராடினார்கள். இந்த போராட்டத்தின்போது அவரது கடவுளின் பெயரால் என்கிற தடை செய்யப்பட்ட இந்த ஆவணப்படத்தின் மையக்கருத்தினை அடிப்படையாகக்கொண்டு ராமச்சந்திரன் மாகேரி என்பவர் ஒரு வீதி நாடகமாக நடித்துக் காண்பித்தார்.
               

               சிறந்த புலனாய்வு ஆவணப்படம் என்கிற தேசிய விருதினை இந்த படம் பெற்றிருந்தாலும் தேசிய தொலைக்காட்சியில் திரையிட மீண்டும் நீதிமன்றம் சென்றுதான் பட்வர்த்தன் ஆணை பெற வேண்டியிருந்தது. பின்னர் இதே ஆவணப்படம் மும்பையில் உள்ள திரையரங்கு ஒன்றில் ஒரு வாரத்துக்கு திரையிடப்பட்டது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
               ஆணாதிக்க சமூகத்தில் சடங்குகள் பெயரால் பெண்கள் மீதான அடக்குமுறைகள் பற்றிய அவரது பிதா, புத்ர தர்மயுத்தம் மிக முக்கியமான ஆவணப்படம்.
               பொக்ரான் அணுகுண்டு சோதனை நிகழ்வுக்குப்பிறகு ஆசிய பகுதிகளில் ஏற்பட்ட பதற்றம், போர் அச்சுறுத்தல் ஆகியவற்றின் விவாதத்துக்குரிய விஷயங்களைப் பற்றிய தனது பார்வையை வெளிப்படுத்திய அவரது போரும் அமைதியும் ( War and peace')  படத்துக்கான தணிக்கைச் சான்றிதழ் பெற அவர் அனுப்பிய போது 21 முக்கிய காட்சிகளை நீக்கிவிடுமாறு கேட்டுக் கொள்ளப்பட்டார். ஆனால் அதற்கும் நீதிமன்றம் வரை சென்று எந்த காட்சியையும் நீக்காமல் சான்றிதழ் பெற்றார்.
               போராட்டம் என்பது அவரது வாழ்வில் இணைந்தே பயணிக்கக்கூடியதாக இருந்தது. சில வருடங்களுக்கு முன் வந்த அவரது Jai bhim comrade'  அவரது தலைச்சிறந்த ஆவணப்படமாகக் கருதப்படுகிறது. 1997 ஆம் வருடம் மும்பையில் இருந்த அம்பேத்கரின் சிலையை யாரோ சில விஷமிகள் அவமரியாதை செய்ததை கண்டித்து தலித் மக்கள் ஒன்றுகூடி போராடியபோது நடந்த துப்பாக்கிச் சூட்டில் பத்து பேர் மரணமடைந்தனர். அந்த செய்தியை கேட்டு மனம் வெதும்பிய மராத்தி கவிஞர் விலாஸ் கோக்ரே தற்கொலை செய்து கொண்டார். அன்றைய தினத்தில் இருந்து சுமார் 14 ஆண்டுகாலம் நடந்த நிகழ்வுகளையொட்டி பதிவு செய்து  காட்சிகளை தொகுத்து   இந்த படத்தை மிகச் சிரமத்துடன் பட்வர்த்தன் உருவாக்கினார்.
               இவைத் தவிர நர்மதா அணைத்திட்ட விளைவுகள் குறித்த A Narmada  diary என்ற ஆவணப்படத்தையும், மீனவர்களின் வாழ்வாதார பிரச்சினைகளை பற்றி பேசும்  Fishing in the sea of greed  என்ற படத்தையும் ( இதில் கன்னியாகுமரி கட்டுமர மீனவர்களைப் பற்றியும் அவர்களது அன்றாட துன்பியல் வாழ்க்கைப் பற்றியும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது)
               இவரது Ribbons for Peace  என்கிற 5 நிமிட இசை ஒளிப்படத்தில் புகழ்பெற்ற இந்தி நடிகர்கள் நசுரூதின் ஷா, அமீர்கான் ஆகியோர் நடித்துள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.  இவரது பல கட்டுரைகள் பல்வேறு ஆங்கில இதழ்களில் பிரசுரமாகியுள்ளன.
               இங்கிலாந்து, பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, நேபாளம், பாகிஸ்தான், ஜப்பான், ஆஸ்திரேலியா, ஹாங்காங், ஸ்விட்சர்லாந்து மற்றும் இந்தியாவில் நடைபெற்ற சர்வதேச படவிழாக்களில் வழங்கப்பட்ட  விருதுகளை பலமுறை பெற்றிருக்கும் ஆனந்த் பட்வர்த்தனுக்கு சாந்தாராம் வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருது வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. 
               ஆனந்த பட்வர்த்தனின் நேர்காணலை  தமிழகத்தைச் சார்ந்த ஆவணப்பட இயக்குனர் R.V. ரமணி   ஹமாரா இந்துஸ்தான்' என்கிற ஆவணப்படத்தில் பதிவு செய்துள்ளார். R.V. ரமணி ஏற்கனவே பிரபல தமிழ் எழுத்தாளர் சுந்தர ராமசாமியின் நேர்காணலை ஆவணப்படமாக எடுத்தவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

               தொடர்ந்து எவ்வித பொருளாதார எதிர்பார்ப்பும் இன்றி, சமூகத்தில் புரையோடிப் போயிருக்கும் பிரச்சினைகளை எவ்வித சமரசங்களும் இன்றி, பலவித இன்னல்களை சந்தித்து, அவற்றை திரையிட மனம் தளராத போராட்டங்களுக்கு இடையிலும் உருவாக்கி வரும் ஆனந்த் பட்வர்த்தன் இந்திய ஆவணப்பட உலகின் அசைக்க முடியாத அடையாளம்
                               நன்றி ; நிழல் காலாண்டு இதழ்